நவம்பர் புரட்சி

நவம்பர் புரட்சி

- கேத்தரீன் ஆரோக்கியசாமி, திருச்சி

கடந்த 2016 நவம்பர் 8ஆம் தேதி இரவு 8 மணிக்கு பிரதமர் மோடி நாட்டு மக்களுக்கு  உரையாற்றப் போகிறார் என்ற தலைப்புச் செய்தி நாட்டு மக்கள் அனைவருக்கும் ஒரு பெரிய எதிர்பார்ப்பை ஏற்படுத்திய உண்மை. தீவிரவாதத்தை அடியோடு ஒழித்து விட்டாரா? என்ன காரணம் என்று தவித்துக் கொண்டிருக்கும் போது, பிரதமர் மோடி அருமையான ஒரு உரையாற்றினார். இன்று 08‡11‡2016 இரவு 12 மணி முதல் நாட்டில் புழக்கத்தில் உள்ள அனைத்து 500 ரூபாய் மற்றம் 1000 ரூபாய் நோட்டுக்கள் செல்லாது. கறுப்பு பணத்தை ஒழிக்கவும், கள்ள நோட்டு புழக்கத்தை முடிவுக்கு கொண்டு வரவே இந்த முடிவு. நாட்டு மக்கள் என்னோடு ஒத்துழைக்க வேண்டும் என்று குறிப்பிட்டார்.

கள்ளப்பணத்தை ஒழிக்கவும் கறுப்பு பணத்தை மீட்கவுமே இந்த கசப்பு நடவடிக்கை என்று சொல்கிறார் மோடி. ஆனால், இப்போதைய நடவடிக்கையால் இரண்டுமே ஒழியாது. இது மோடியின் திட்டமிட்ட நாடகமாகவே பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது.

2014இல் மோடி பிரதமரான போது 100 நாட்களில் கறுப்பு பணத்தை ஒழிப்பேன் என்றார். அவரது சபதம் நிறைவேறவில்லை. பிறகு செப்டம்பர் 30க்குள் ஒட்டு மொத்த கறுப்புப் பணத்தையும் மீட்பேன் என்று அதிரடி நடவடிக்கைகளை எடுத்தார். பதுக்கப்பட்டிருந்த பல லட்சம் கோடிக்கும் அதிகமான கறுப்பு பணத்திலிருந்து வெறும் 50 ஆயிரம் கோடி மட்டுமே மீட்கப்பட்டது. இந்த இரண்டு தோல்வியை மறைக்கவே இப்போது நவம்பர் அதிரடி புரட்சியை ஆரம்பித்திருக்கிறார்.

இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்பு 2017 பிப்ரவரியில் 2000 ரூபாய் நோட்டு வெளியிடப்படும் என்று அறிவிப்பை செய்தது ரிசர்வ் வங்கி. இது சாமானியனுக்கு விளங்காத  பொருளாதார சூட்சுமம். ஆனால் பண முதலைகளுக்கும், பதுக்கல்காரர்களுக்கும் புரிந்த  சூட்சுமம். அவர்கள் ரூ.500யையும், ரூ.1000த்தையும் வெளிநாடுகளுக்கு கடத்திவிட்டனர். பல்வேறு வழிகளில் அதனை முதலீடும் செய்து விட்டனர்.

கறுப்பு பணம் முழுவதும் வெளியே போனப்பிறகு வந்த இந்த அறிவிப்பு நடுத்தர மக்களையும் ஏழைகளையும் தான் அதிகம் பாதித்துள்ளது. இன்றைக்கு 1000 ரூபாய் புழக்கத்தில் இருப்பது  வெறும் 10 சதவீதம்தான். 500 ரூபாய் நோட்டுக்கள்தான் 90 சதவீதம் புழங்குகின்றன. அதுவும் நடுத்தர வர்க்கத்தினரிடம்தான் இது அதிகம். ஏழைகளை பழிவாங்கியுள்ளார் பிரதமர்.  ரூ.4000 வாங்க நடுத்தெருவில் நாள் முழுவதும் தெருவோரத்தில் வரிசை கட்டி நிற்கிறது  நடுத்தர வர்க்கம்.  ஏ.டி.எம்‡இல் கியூவில் கால்கடுக்க நாள் முழுவதும் நின்று 2000 ரூபாயை எடுத்து அன்றைய செலவுக்கு உபயோகித்துக் கொண்டிருக்கிறது. தெருவில் நிற்க்க வைத்த பெருமை திரு.மோடிக்கு உண்டு.

மோடி குடும்ப செலவுக்கு ஏ.டி.எம் கியூவிலும், பாங்க் வாசலிலும் எப்படி சமாளித்தார் என்று நாட்டு மக்களுக்கு தெளிவுபட சொல்லியிருந்தால் மக்களும் அவரை பின் தொடர்ந்திருப்பார்களே.

தினமும் வங்கி வாசலிலும் ஏ.டி.எம் கியூவிலும் பழைய நோட்டுக்களை மாற்ற நிற்கும் கோடிக்கணக்கான நடுத்தர வர்க்கத்தினர்தான் கறுப்பு பண முதலைகளா? இவர்களை பிடிக்கத்தான் மோடி புரட்சிகரமான அறிவிப்பை வெளியிட்டாரா?

வங்கிகளைவிட அதிகமான பணம் பொது மக்களிடம்தான் இருக்கிறது என்றால் யார் பதுக்கல்காரர்கள்?

வெறும் 4000 ரூபாயை மாற்ற இந்நாட்டு மக்களுக்கு ஐடி கார்டு அவசியம் என்று மக்களை உயர்த்திய பிரதமருக்கு ஒரு சலாம். ஏடிஎம் மையத்தில் ரூ.2000 எடுப்பவர்களுக்கு சேவைக்கட்டணம் டிசம்பர் 30 வரை ரத்து செய்த அரசுக்கு ஒரு சலாம். சமானியருக்காக பாடுபடும் இந்த  அரசுக்கு மக்கள் என்றும் தலை வணங்குவார்கள்.

இவ்வளவு  இக்கட்டான நிலையிலும் ஒருசில இடங்களில் தலை தூக்கிய மனிதநேயம் மனதில் ஈர்ப்பை ஏற்படுத்துகிறது. சில்லரைப் பணம் இல்லாவிட்டாலும் இலவசமாக சாப்பிட அனுமதித்த திருநெல்வேலி, ஸ்ரீபாலாஜி ஹோட்டல் உண்மையில் மனித நேயத்துக்கு ஒரு எடுத்துக்காட்டு.

ரூ.500 மற்றும் ரூ.1000 நோட்டுக்களை வாபஸ் பெற்று பொருளாதாரத் துறையில் அதிரடி நடவடிக்கையை மோடி அரசு எடுத்துள்ளது. கறுப்பு பணத்தை ஒழிக்க எடுத்த அதிரடி வெல்லுமா? ஊழல் என்பது மனநிலை. இது மாறாத வரை கறுப்புப்பணம் என்ற வைரஸ்ஸை ஒழிக்க முடியாது.

காந்தி நோட்டை வாங்க கால்கடுக்க வரிசை கட்டிய “காந்தி”தேசம் மோடிக்கு பதில் சொல்லும்...

உடைபடும், நடமாடும் காவிரி

உடைபடும், நடமாடும் காவிரி

காவிரி பிரச்சனை இப்போது தமிழ்நாட்டில் தலைவிரிந்தாடுகிறது. வானம் பொய்த்தது. ஆறு வரண்டது. நீரின் பயன்பாடு வளர்ந்தது. இப்போது கர்நாடகா, தமிழ்நாடு மோதலில் விடிந்திருக்கிறது. சிறுவானி ஆற்றில் கேரளாவின் புதிய அணை, முல்லைப் பெரியார் அணை ஆகியவற்றில் தமிழ்நாடு சிக்கல்களை சந்தித்து வருகிறது. மூன்றாம் உலகப்போர் தண்ணீர் பகிர்வு அடிப்படையில்தான் உண்டாகும் என்று சாமுவேல் ஹன்டிங்கடன் என்பவர் கூறினார். நீர் பகிர்வு சிக்கல் உலகம் முழுவதும் இருந்து வருகிறது. அது இந்தியாவிலும் உள்ளது. சீனாவின் யாங்ட்ஸ் என்ற ஆற்றின் நீரை பகிர்வதிலும், நைஜர் என்ற நதி நீரைப் பகிர்வதில், கினியா நைஜிரியா நாடுகளுக்கிடையிலும், தைகிரிஸ் நதி நீரை பகிர்வதில் ஈராக், சிரியா, துருக்கி நாடுகளுக்கிடையிலும் ரியோ கிரான்தே, ரியோ பிராவோ, ரியோ கோன்ச் சோஸ் ஆகிய நதிகளின் நீர்களை பகிர்வதில் அமெரிக்காவிற்கும், மெக்சிக்கோ நாட்டிற்கும், தபா என்ற நதி நீரை பகிர்வதில் ஸ்லவோக்கியாவிற்கும் ஹங்கேரிக்கும் சிக்கல்கள், மோதல்கள் இருந்து வருகின்றன. ஸ்லவோக்கியா ‡ ஹங்கேரி நாட்டிற்கு இடையேயான நதிநீர் பகிர்வு சிக்கல் அகில உலக நீதிமன்றத்திற்கே சென்றது.

இந்தியாவிலும் கிருஷ்ணா, கோதாவரி நதிகளின் நீர் பகிர்வு, மகாராஷ்டிரா, கர்நாடகா, ஆந்திர பிரதேசம், மத்திய பிரதேசம், ஒரிசா ஆகிய மாநிலங்களுக்கிடையில் சிக்கல்களாகவே இருந்து வருகிறது. அதே போல ரவி ‡ பியாஸ் நதிகளின் நீர் பகிர்வு பஞ்சாப் ஹரியான மாநிலங்களுக்கிடையில் சிக்கலாக உள்ளது. மழை பொய்க்கும்போது நதி நீர் பகிர்வு சிக்கல் பூதாகரமாக ஆகிவிடுகிறது. உச்ச நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பில் தமிழ்நாட்ற்கு 15000 கன அடிநீரை கர்நாடகா அரசு திறந்து விடவேண்டும் என்ற உத்தரவிற்கு கண்டன எதிர்ப்பு தெரிவித்ததுடன் கர்நாடகாவில் தமிழர்களையும் ,தமிழர்களின் சொத்துக்களையும் ,தமிழ்நாட்டு வாகனங்களையும் சேதபடுத்தியுள்ளார்கள். 15 நாள்களாக கர்நாடகா ‡ தமிழ்நாடு எல்லைகள் மூடப்பட்டுள்ளன. கர்நாடகா அரசே இவ்வித வன்முறைகளை தூண்டிவிடுவதாக செய்திகள் கூறுகின்றன. உள்நாட்டு போரைப் போல உருவேடுத்துவிட்டது. மத்திய ‡ மாநில அரசுகள் சட்டம் ஒழுங்கை காப்பாற்றவதில் கவனம் செலுத்துவதாகத் தெரியவில்லை. பாமர மக்கள் பலவித இன்னல்களுக்கு ஆளாகிறார்கள். கடைசியாக உச்ச நீதிமன்றம், காவிரி மேலாண்மை வாரியத்தை அமைக்கவேண்டும் என்று உத்தரவு கொடுத்துள்ளது. இந்த வாரியம் அமைத்தால் நீதியான முறையில் நதி நீர் பங்கிட முடியும். 1972இல் ஐரோப்பாவில் மழையில்லாமல் வறட்சி ஏற்பட்டது. சுற்றுபுற சீரழிவால்தான் மழை குறைந்துவிட்டது. அதனால்தான் நீர் பற்றாக்குறை, நீர் பகிர்வு சிக்கல்கள் உண்டாகியுள்ளன. நீரை கவனமாக, சிக்கனமாக பயன்படுத்துதல், தண்ணீர் வீணாகாமல் தடுப்பு அணை கட்டுதல், குளம், குட்டைகளை தூர்வாரி மழைநீரை சேகரித்தல், மரம் வளர்த்தல் போன்ற செயல்களால் நீர் பிரச்சனையை தீர்ப்பதற்கு நம் பாகமாக செய்யலாம்.

இம்மாதம் செபமாலை மாதா மாதம். செபத்தினால் மனிதம் உறுதியாகிறது, உயர்கிறது. இதனைப் பற்றி பல கட்டுரைகள் இவ்விதழில் இடம்பெற்றுள்ளன. இவ்விதழில் அருட்சுடரின் அமைப்பும், தாளின் தன்மையும் மாற்றி அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. பல ஆர்வலர்கள், அருட்சுடருக்கு புதிய சந்தாதாரர்களை சேர்ப்பித்தும், விளம்பரங்களை வாங்கிக் கொடுத்தும் உதவுகின்றார்கள். 2017இல் ஜனவரி முதல் சந்தா தொகையை ஏற்றவேண்டிய கட்டாயம் ஏறபடும் சூழ்நிலை இருக்கிறது. உங்களின் எழுத்து படைப்புகளை வரவேற்கிறோம். உறவுகளில் வளர இந்த ஊடகம் மிக உதவி என்பதில் ஐயமில்லை.

ச.இ.அருள்சாமி, ஆசிரியர்

தேர்தல் விளையாட்டு

தேர்தல் விளையாட்டு

நம் நாட்டில் ஐந்து வருடத்துக்கு ஒருமுறை மிரட்டும் அரசியல் அமர்க்களம் அரங்கேறும். இதற்கு ஜனநாயகத் திருவிழா என்றும் பெயர்.

வெத்து வேட்டு :

தேர்தல் நெருங்கிவிட்டதால், பல யூகங்களும், முடிவுகளும் கிளம்புவது சகஜம். ‘உங்கள் பொன்னான வாக்குகளை, எனக்கு போடுங்கள். உங்கள் தேவைகளை எல்லாம் நூறு சதவிகிதம் நிறைவேற்றி காட்டுகிறேன். உங்கள் தொண்டன் நான், உங்கள் மகனாக, மகளாக, சகோதர, சகோதரியாக என்னை ஏற்றுக்கொண்டு, என்னை வெற்றி பெற செய்யுங்கள். உங்களை என்றும் மறக்க மாட்டேன். உங்கள் தேவைகளை நிறைவேற்ற, உங்கள் வாசலில் காத்திருப்பேன்’ என்ற வெல்லமான பேச்செல்லாம் வெளியாகும் காலம் இது.

ஏமாந்த சோனகிரிகள் :

ஆனால், நாம் இவ்வார்த்தைகளை நம்பி, ஓட்டு போட்டுவிட்டு, பிறகு, சிபாரிசு கடிதம் வாங்க  எம்.எல்.ஏ. வீட்டுக்கும், மந்திரி வீட்டுக்கும், நடையாய் நடந்து, செருப்பு தேய்ந்து அவர் வீட்டில் நாயைப் போல காத்து கிடந்து சுத்தப்போவதுதான் எதார்த்தம். ஆனால் கட்சிகளின் சர்க்கரை வார்த்தைகளை நம்பி கட்சிகள் கொடுக்கும் ரூ.500, ரூ.1000, மூக்குத்தி, குடம், புடவை ஆகியவைகளுக்கு ஆசைப்பட்டு ஓட்டை விற்பது, நமது நடைமுறையாகி விட்டது.

பார்வைகள் பல :

ஒரு சிலர், ‘தேர்தலில் நாங்கள் யாருக்கும் வாக்களிக்க போவதில்லை, யாரும் நல்லவர்கள் இல்லை, நல்லவர்கள், நேர்மையானவர்கள் அரசியலுக்கு வரமாட்டார்கள். எதுக்கு ஓட்டுப்போட்டுக்கிட்டு’ என்று மேதாவியாக பேசுபவர்களும் நம்மில் உண்டு. ‘யாரும் சரியில்லை. எனவே 49ஓக்கு ஓட்டுப்போடு’ என்று சொல்லும் அறிவாளிகளும் உண்டு. ‘குடிக்க குவாட்டரும், சாப்பிட பிரியாணியும் கொடுத்தால் போதும் அண்ணே!’ என்று சொல்லும் நம் நாட்டு குடிமகன்களும் உண்டு. ‘நம் சாதிப்பா ... சாதிக்காரனை ஜெயிக்க வெச்சா நம்மளுக்கு நல்லது நடக்கும், காண்டிராக்ட் கிடைக்கும், நம் ராஜ்ஜியம்தான்’ என்று மார்தட்டுபவர்களும்  உண்டுதான்.

நல்ல வேட்பாளர் எங்கே?

நல்ல வேட்பாளர்கள் வானத்திலிருந்தா குதிப்பார்கள்? நம்மோடு இருப்பவர், நம் கண்முன் நடமாடும் ஒருவர்தானே வேட்பாளர். நமக்காக நம் பகுதி நலத்திட்டங்களை கொண்டுவருபவராகப் பார்த்துதான் நாம் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும். அதிகார, ஆணவ, அழிவு போட்டியில், சாகச விளையாட்டில் நாம் நம்மை அறியாமல், யாரையோ மேலே கொண்டு வருகிறோம். சாதி அரசியல் தலைவிரித்து ஆடும்போது பிறசாதிக்காரர்கள்,  பணத்துக்கும், பரிசு பொருட்களுக்கும் தானே விலைபோவார்கள்.

பணத்திற்கு ஏன் வணக்கம் :

கடந்த 20 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, டீ செலவுக்கும், போஸ்டர் ஒட்டும் செலவுக்கும், பூத், ஆட்டோ, ரிக்ஷாவுக்கு மட்டும் தான் கட்சிகள் செலவு செய்யும். ஆனால் இப்போது வாக்காளர்களுக்கான செலவே பெரும் செலவு. இந்த அவலத்துக்கு யார் பொறுப்பு?. ஒரு கூச்சமும் இல்லாமல் ஏன் பணம் வாங்குகிறார்கள்? அடித்தட்டு மக்களுக்கு இது ஒரு போனஸ். ‘கொள்ளை அடிக்கப் போறான். நமக்கு கொஞ்சம் கொடுத்தால் குறைஞ்சாப் போகப்போறான்?’ என்ற நியாயமும் கடைபிடிக்கப்படும். வறுமைக்கோட்டுக்கு கீழே  உள்ள மக்கள்தான் இதற்கு அடிமையாகிறார்கள். மத்தியதர மக்கள் ‘கொடுத்தால் வாங்குவோம், கட்டாயம் இல்லை’ என்ற மனநிலையோடு வாழ்கிறார்கள். உயர்மட்டம், தமது தொழிலுக்கு சாதகமாக அமையும் கட்சிக்கே வாக்களிப்பர். பணம் படைத்தவர் முழுமையாக ஓட்டுப்போட வருவதில்லை. அந்த ஓட்டு, கள்ள ஓட்டாக வலுவுள்ள கட்சி ஆட்களால் வாக்களிக்கப்படும்.

கிறிஸ்தவர்களின் மனப்பாங்கு :

நாம் நல்ல கிறிஸ்தவர்கள், அரசியல் நமக்கு ஒத்து வராது அமைதியானவர்கள் நாம். நமது கோவிலை இடித்தாலும், கொளுத்தினாலும் அமைதியாகதான் போராட வேண்டும். அது கிறிஸ்துவின் சாந்திய வழி. நம் குருக்களை, கன்னியர்களை கொல்லும்போது அவர்கள் வேதசாட்சிகளாகி  விடுவார்கள். நமது மதத்திற்காக  உயிர்விடுபவர்கள் பாக்கியவான்கள். எனவே அமைதியாக போராடுவோம். நமது மதத்தலைவர்கள் அன்பானவர்கள், கிறிஸ்து வழியில் நம்மை நடக்க வழிகாட்டும் நல்ல மனம் படைத்தவர்கள். அவர்கள் காட்டும் அறவழியில் செல்வோம். ஆனால் கிறிஸ்தவர்களும் இந்திய குடிமகன்கள் என்ற எண்ணத்தை உணர்வதில்லை. இந்திய நாட்டின் வாக்காளர்கள் என்ற முறையில் நம் மதத்தை மதிப்பவருக்கும், நம் எண்ணங்களுக்கு வாழ்வு கொடுப்பவருக்கும் வாக்களிப்பதுதான் முறை, நாமும் இந்திய வாக்காளர்கள் என்பதை  உணர்ந்து அறநெறியில் வாக்களிக்க வேண்டும். இது நமது கடமை மட்டும் அல்ல, நமது  உரிமையும் கூட.

ஜாதி வெறி, ஏமாற்றும் சதி :

ஜாதி சார்ந்த கட்சிகளை நாம் தேர்ந்தெடுக்கும் போது இந்த சமுதாயத்தில் சாதி அடிப்படையில் பிரிப்பதற்கு நாமும் தானே உடந்தையாக இருக்கிறோம். இதனால் நாம் நம் தனித்துவத்தை தொலைத்து விட்டு ஊழலுக்கும், பிரிவுக்கும் துணை போகிறோம். நாம் ஒவ்வொருவரும் வாங்கும் 500, 1000 ரூபாய்கள். ஒரு இலட்சம், கோடியாக நமக்கு முன்னே நிற்கிறது. 

ஆனால் நாம்தான் மாற்றத்தின் கதாநாயகர்கள், நாம் நினைத்தால் மட்டுமே மாற்றத்தை கொண்டு வரமுடியும். தகுதியுடைய, இந்நாட்டின் முன்னேற்றத்திற்கு உறுதுணையாக நிற்கும் வாக்காளர்களாக நாம் மாறவேண்டும். அப்போதுதான் சரியானவர்களை தேர்ந்தெடுத்து, நாட்டை வளர்க்க முடியும், நம்மை வளர்த்துக் கொள்ள முடியும்.

கல்புர்கி அவர்களின் படுகொலையைக் கண்டித்து ஆர்ப்பாட்டம்

என்ன செய்யப் போகிறோம்?

- குறிஞ்சி

16.9.2015 அன்று மாலை 6 மணிக்கு குடந்தை காந்தி பூங்காவுக்கு முன்பாக ஓர் ஆர்ப்பாட்டம். தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர்கள், கலைஞர்கள் சங்கத்தின் குடந்தை கிளை, அம்மாச்சத்திரம் கிளை, திருபுவனம் கிளை, திருநாகேஸ்வரம் கிளை ஆகியன ஒன்று சேர்ந்து நடத்திய ஆர்ப்பாட்டம். கர்நாடகத்தைச் சேர்ந்த பேராசிரியர் கல்புர்கி அவர்களின் படுகொலையைக் கண்டித்து ஆர்ப்பாட்டம் என்று சுவரொட்டிகள் ஒட்டப்பட்டிருந்தன. முற்போக்குச் சிந்தனையாளன் என்ற அடிப்படையில் நானும் அவ்வார்ப்பாட்டத்தில் பங்கேற்றேன். மாலை 6 மணிக்குத் தொடங்கிய ஆர்ப்பாட்டம் இரவு 8 மணிக்கு முடிந்தது. தொடக்கத்தில் பத்து நிமிடம் முழக்கங்கள், பின்னர் உரைவீச்சுகள், நிறைவாக பத்து நிமிடம் முழக்கங்கள் என்று அந்நிகழ்ச்சி ஓழுங்கு செய்யப்பட்டடிருந்தது.

குடந்தை காந்தி பூங்காவுக்கு அருகில் எந்த நாளும் மாலை நேரத்தில் ஓரளவு கூட்டம்; இருக்கும். நடைப்பயிற்சி செய்வோர், பொருள்கள் வாங்குவோர் பணிமுடித்து வீடு திரும்புவோர், சிறு வணிகர் என அந்த இடத்தில் அசைந்து கொண்டே இருக்கும். மக்கள் திரளுக்கு முன்பு, தத்தம் கருத்துக்களை எடுத்துரைக்க கூடியிருந்தனர் தமிழ் எழுத்தாளர்களும், கலைஞர்களும். ஆனால் எனக்குள் ஓர் ஐயம் இருந்து கொண்டே இருந்தது. கூர்மையாக சிந்தித்து உள்வாங்க வேண்டிய செய்திகள் சமூக அக்கறையோடு முன்வைக்கப்படும் வரலாற்றுத் தரவுகள் போன்றவற்றை நம்முடைய மக்கள், எந்த அளவுக்குக் கேட்பார்கள் என்ற ஐயம்தான் அது. எனக்குள்ளே ஓர் அவநம்பிக்கை அசைந்து கொண்டே இருந்தது. முதல் ஆளாக பேசுவதற்கு அழைக்கப்பட்ட நான் என்னுடைய உரையை ஐந்து நிமிடங்களுக்குள் முடித்துக் கொண்டேன். இறை நம்பிக்கையின் தோற்றத்தையும், அவசியத்தையும் விளக்கி இன்று அந்நம்பிக்கை அரசியல் ஆக்கப்படும் அபாயத்தை மக்கள் உணர்ந்து எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும் என்ற அடிப்படையில் செய்திகளை விளக்கி பகுத்தறிவாளரும் பேராசிரியருமான கல்புர்கியின் படுகொலைக்கு கண்டனம் தெரிவித்து என் உரையை முடித்திருந்தேன். என்னைத் தொடர்ந்து பேச வந்த பல்வேறு தோழமை அமைப்பினரும் எழுத்தளர்களும் கலைஞர்களும் மாலை நேர பல்கலைக்கழகம் என்று நினைக்கத்தக்க விதத்தில் அரிய உரைகளை வழங்கினர். அசைந்து கொண்டிருந்த மக்கள் திரளில் பலர் ஆங்காங்கே அப்படியே நின்று உரைகளைக் கேட்டனர். மக்களின் ஆர்வம் ஆர்ப்பாட்ட உரை நிகழ்த்தியோருக்கு பன்மடங்கு ஆர்வத்தைத் தூண்டியிருந்தது. நகைச்சுவை இல்லாத விரசமில்லாத கூர்மையான சமூக, அரசியல் கருத்துகளைக் கேட்க மக்கள் தயாராக உள்ளனர் என்பதை அந்நிகழ்வு எனக்கு உணர்த்தியது. சமூக அக்கறையோடு தொண்டு செய்யும் அமைப்புகள் தான் இன்றைய தேவை என்பதை உணர்ந்தேன்.

சரி, ஆர்ப்பாட்ட உரைகளில் இருந்து ஒருசில செய்திகளையாவது நாம் பகிர்ந்து கொள்ளலாமே. அண்மையில் நர்நாடக மாநிலத்தில் ஒரு பல்கலைக்கழகத்தின் துணைகவர்நராக இருந்து ஓய்வு பெற்ற முற்போக்குச் சிந்தனையாளர் கலபுர்கி மதவெறியர்களால் சுட்டுக்கொல்லப்பட்டார். பாரதிய சனதா கட்சி ஆட்சிக்கு வந்த பிறகு இந்து மத வெறி தூண்டப்படுவதையும், புராணக் கதைகளின் வழி மூட நம்பிக்கைகள் வளர்க்கப்படுவதையும் பேராசிரியர் கல்புர்கி கண்டித்துள்ளார். சுமார் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கர்நாடகத்தில் பசவண்ணா என்பவரால் தொடங்கப்பட்ட பார்ப்பனரயல்லாதோர் இயக்கம் ‡ சாதி மறுப்பு இயக்கம் வீர சைவம் என்று வளர்ந்தது. ஆனால் காலப்போக்கில் அவ்வீர சைவம் தன்னுடைய முற்போக்குத் தன்மைகளை இழந்து ‘லிங்காயத்’ என்னும் ஒரு சாதியாக மாறிப் போனது. இன்னும் சொல்லப் போனால் இந்துத்துவத்துக்கு சேவை செய்யும் ஓர் ஆதிக்க சாதியாக வீரசைவ மரபு திசைமாறிப் போனது. இந்த வரலாற்று அவலத்தை அதே லிங்காயத் சாதியில் பிறந்த முன்னாள் துணைவேந்தர் பேராசிரியர் கல்புர்கி சுட்டிக்காட்டினார். இந்துத்துவம் ஆபத்தானது என்று விளக்கினார். மூட நம்பிக்கைகளிலிருந்து மக்கள் விடுபட வேண்டும் என்று பரப்புரை செய்தார். இவற்றையயல்லாம் இந்து மத வெறியர்களால் தாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை. கருத்துகளை கருத்துகளால் எதிர்கொள்ள முடியாத கோழைகள், அவரைச் சுட்டுக் கொன்று விட்டனர். இன்று வரை கொலையாளிகளை காவல்துறை கைது செய்யவில்லை. இந்நிகழ்வுக்கு பிறகு கர்நாடகத்திலேயே பகவான் என்ற முற்போக்கு எழுத்தாளர், இந்து மதவெறியர்களால் கொலை மிரட்டலுக்கு உள்ளாகி இருக்கிறார்.

கல்புர்கி படுகொலைக்கு முன்பே, மராட்டியத்தில் முற்போக்குச் சிந்தனையாளர் நரேந்திர தபோஸ்கர் இந்து மதவெறியர்களின் துப்பாக்கிக் குண்டுகளுக்கு பலியான கொடூரம் அதே மராட்டிய மாநிலத்திலேயே இடது சாரி சிந்தனையாளரும் தலைவருமான கோவிந்த பன்சாரே இந்து மதவெறியர்களால் படுகொலை செய்யப்பட்ட கொடுமை. இந்த படுகொலைகளுக்குக் காரணமானவர்களை இன்னும் காவல்துறை தேடிக்கொண்டுதான் இருக்கிறது. நரேந்திர மோடி தரும் நல்லாட்சியின் இலட்சணம் இது. தமிழகத்தில் பெருமாள் முருகன் என்ற எழுத்தாளர் எப்படி நெருக்கடிக்கு உள்ளானார் என்பது நாம் அறிந்ததே.

இப்படி முற்போக்குச் சிந்தனையாளர்கள் கொல்லப்படுவது இன்று நேற்றல்ல. காலங்காலமாக நடந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது. இயேசு கிறிஸ்துவுக்கு நேர்ந்த சிலுவை மரணம்கூட இத்தகையதுதானே. நம் தமிழ்நாட்டில் நடந்த நந்தன் எதிர்ப்பும், வள்ளலார் மறைவும் ஆதிக்க சக்திகளின் படுகொலைகளே. முற்போக்காளர்கள் சிந்தித்து ஒன்று சேர வேண்டிய தருணம் இது. இத்தகைய கருத்துகள் ‡ இன்னும் பல வரலாற்று நிகழ்வுகள் ‡ தரவுகள் என ஆர்ப்பாட்ட உரைவீச்சுகள் அமைந்திருந்தன. இரவு வீடு திரும்புகையில் பல்கலைக்கழக வகுப்பறையில் இருந்து வெளியே வந்த உணர்வு. ஆர்ப்பாட்த்தின் தொடக்கத்தில் இருற்த அவநம்பிக்கை மறைந்து நம்பிக்கை ஒளி என்னுள் பரவியிருந்தது. அந்த நம்பிக்கையை உங்களோடு பகிர்ந்து கொண்ட மனநிறைவுடன் விடைபெறுகிறேன். மீண்டும் அடுத்த இதழில் சந்திப்போம்.

வேண்டும் சுதந்திரம்! கவிதை

கவிதை

வேண்டும் சுதந்திரம்!

அந்தோணிசாமி,  ஓய்வு, ஆசிரியர்

மகிழம்பாடி.

சுதந்திரமாய் வாழவே
சுதந்திரம் பெற்றோம்.
செங்கரும்பு சுவையூறும் சுதந்திரம்
சும்மா வரவில்லை
வாடா இனத்தின் வளர் தலைமுறை
வாங்கித் தந்த சுதந்திரம்
சுக்கா மிளகா சுதந்திரம்?
வீழ்க ஆதிக்க அயலினமென
வாழ சாதிக்கும் நம்மினம்
வாங்கிய சுதந்திரம்
வழுக்கி விழுந்தால்
விலங்கொடு மக்களன்றோ?
சுதந்திரம் வாங்கினோம்
சுதந்திரம் எங்கே?
இன்னுமின் நாட்டில் ஏற்றத்தாழ்வு
இருக்கிறதின்னும் ஆண்டானடிமை
இன்றுவரை இருக்கிறது சாதிவெறி
ஏனென்று கேட்டால் சிறைவாசம்

எதற்கென்று கேட்டால் அடிதடி
எதிலும் சமத்துவ ஊழலோ ஊழல்
உண்மையைச் சொன்னால் உன்மத்தன்
ஊருக்குழைத்தான் தறுதலைப் பட்டம்
உண்டா இல்லையா உணர்ந்து பார்!
சாதியால் வீழ்ந்திட்டோம்
சமயத்தால் அடிமையானோம்
விளங்குதா விபரம்
வேண்டிய சுதந்திரம்
வீணருக்கோ அய்யோ!
வேதனையைச் சொன்னால்
வீண் வம்பு தான்
வேண்டுமொரு சுதந்திரம்
வீறு கொள் சுதந்திரம்
வினையயல்லாம் தீர்க்க
வாழ்ந்திடும் மக்கள் சமத்துவம் காண
வாங்குவோம் மற்றொரு சுதந்திரம்
வேதன் சத்தியம் தருவான் நிச்சயம்.

அரசியல் களம், என்ன செய்யப் போகிறோம்?

அரசியல் களம்

என்ன செய்யப் போகிறோம்?

அண்மைக் காலமாக ஊடகங்களில் வரும் சில செய்திகள் நம்மை பதற வைக்கின்றன. திருவண்ணாமலை அருகே இளைஞர்கள் சிலர் ஒரு சிறுவனுக்கு மது ஊற்றிக் கொடுத்து குடிக்க வைத்த நிகழ்வும், கோவை சாய்பாபா காலனியைச் சேர்ந்த மாணவி ஒருவர் குடித்து விட்டு சாலையில் விழுந்து கிடந்த நிகழ்வும், நாமக்கல் அருகே மாணவர்கள் குடித்து விட்டு வகுப்பறைக்குள் மயங்கிக் கிடந்த நிகழ்வும்  பொது நிகழ்வாக வந்த சில நிகழ்வுகளே. இவை போன்ற எண்ணற்ற நிகழ்வுகள் தமிழகத்தின் மூலை முடுக்குளிலெல்லாம் நாள்தோறும் நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கின்றன.

கள்ளச் சாராய சாவுகளை தடுப்பதற்காகத் தான் மதுக் கடைகளைத் திறப்பதாக அரசு கூறியது. மதுக் கடைகளையும் திறந்தது. அதனால் கள்ளச் சாராய சாவுகள் குறைந்தன என்பது உண்மைதான். அதே நேரம் அரசு மதுக் கடைகளால் ஏற்படுகின்ற உயிரிழப்புகளும் பாதிப்புகளும் அதிகரித்து விட்டன என்பதும் நாம் உணர வேண்டிய உண்மையாக உள்ளது.

“தமிழகத்தில் நடக்கும் 60 சதவிகித விபத்துகளுக்குக் குடிப்பழக்கம்தான் காரணம் என்பது தெரிய வ ந்துள்ளது. கடந்த 9 ஆண்டுகளில் 66 ஆயிரத்து 300 பேர் குடித்து விட்டு வாகனம் ஓட்டியதாலும் ‡ குடித்து விட்டு வாகனம் ஓட்டி வந்தவர்களாலும் விபத்தில் சிக்கி மரணமடைந்துள்ளனர். கடந்த 2013ஆம் ஆண்டு மட்டும் 15 ஆயிரத்து 565 பேர் விபத்தில் பலியாகி உள்ளனர். 16 ஆயிரத்து 927 பேர் தற்கொலை செய்து கொண்டிடுள்ளனர். இந்த மரணங்களுக்கு மதுவே காரணம் என்று தெரிய வந்துள்ளது. இது தவிர குடியால் மூளை, கல்லீரல், நரம்பு மண்டலம் பாதிக்கப்பட்டு இலட்சக்கணக்கானோர் நடைப்பிணங்களாக மாறியிருக்கின்றனர். கோடிக் கணக்கான குடும்பங்களின் பொருளாதாரம் சூறையாடப்பட்டு இருக்கிறது. கணவனின் வருமானத்தை நம்பியிருந்த பெண்கள், குழ்தைகள் நடுத்தெருவுக்குத் தள்ளப்பட்டு உள்ளனர். தமிழ்நாட்டு மக்கள் இளம் வயதிலேயே விதவைகள் ஆகியுள்ளனர். இந்தியாவிலேயே அதிக விதவைகள் உள்ளமாநிலமாக தமிழ்நாடு மாறியிருப்பதாகவும் ஒரு புள்ளி விபரம் தெரிவிக்கிறது. தந்தையின் குடிப்பழக்கத்தால், குழந்தைகள் மட்டும் 5 இலட்சம் பேர் அனாதைகள் ஆகியுள்ளதாகவும், அந்தப் புள்ளி விவரத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது”.(தீக்கதிர், 10.7.2015) இது அரசுக்குத் தெரியாமல் இருக்க வாய்ப்பில்லை. இருப்பினும் அரசு ஒவ்வோர் ஆண்டும் மதுபான விற்பனைக்கு இலக்கு நிர்ணயிக்கிறது. இந்தக் கொடுமையை மக்களுக்கு உணர்த்த ‡ அரசுகளின் போக்கில் மாற்றங்களை ஏற்படுத்த மனசாட்சியுள்ளோர் முன் வர வேண்டும்.

தமிழகம் முழுவதும் உள்ள 6 ஆயிரத்து 823 அரசு மதுக் கடைகளில் 1500 மதுக் கடைகள் பள்ளிகளுக்கு அருகில் அமைந்துள்ளன என்னும் செய்தி எவ்வளவு கொடுமையானது? 21 வயதுக்குக் கீழ் உள்ளவர்களுக்கு மதுபானம் விற்கக் கூடாது என்ற விதியை அரசு நடைமுறைப்படுத்தாதது சரியா? இப்போது அரசுக்கு 27 ஆயிரம் கோடி. மது விற்பனையின் மூலம் வருவதாகவும் இதனை 30 ஆயிரம் கோடியாக உயர்த்த இலக்கு தீர்மானிக்கப்பட்டு உள்ளதாகவும் வரும் செய்தியை சமூக அக்கறை உள்ளவர்கள் ஏற்க முடியுமா? 2015 ஆம் ஆண்டு புத்தாண்டை ஒட்டி நான்கே நாட்களில் 300 கோடி ரூபாய் வருமானம் மது விற்பனையால் அரசுக்குக் கிடைத்தது. என்பது எதை உணர்த்துகிறது? இந்தியாவிலேயே மிகப் பெரிய மதுபானச் சந்தையாக தமிழ்நாடு மாறிக் கொண்டிருப்பதும், தமிழ் மக்களில் பெரும்பாலோர் குடிகாரர்களாக மாறிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதும் எளிதில் புறந்தள்ளிவிட கூடியவையா? மனசாட்சியுள்ளோர் சிந்தியுங்கள். மதுப்பழக்கத்தினால் ஏற்படும் தீமைகளை நமது இல்லங்களில், தெருக்களில், ஆலயங்களில், பணியிடங்களில் என்று வாய்ப்பு கிடைக்கிற இடங்களில் எல்லாம் எடுத்துரைப்பதும் நமது கல்வி நிலையங்களில் மாணவர்கள் மத்தியல் இக்கருத்துகளை விதைப்பதும் இன்றைய அவசர தேவையாக இருக்கிறது. அன்னையின் வழிகாட்டுதலில் பயணிக்கும் அன்பு நெஞ்சங்களே! மதுவிடம் இருந்து மக்களைக் காக்க நம்மால் இயன்றதைச் செய்வோம். ஊர் கூடித்தானே தேர் இழுக்க வேண்டும். வாருங்கள் வடம் பிடிப்போம். 

‡ குறிஞ்சி.

சுதந்திர பார்வை

ஆசிரியர் பேனா

சுதந்திர பார்வை

பாதுகாப்பது ஒரு சாதனை

பெற்றோர் சேர்த்ததை

சில பிள்ளைகள் அழித்துவிடுவதை

வேதனையுடன் பார்க்கிறோம்.

பெற்ற சுதந்திரத்தைப்

போற்ற வேண்டும், பாதுகாக்க வேண்டும்.

தான் பெற்ற சுதந்திரத்துடன், “தன் பொறுப்பை

உணர்ந்து வாழ்பவன்தான் வீரன்” என்கிறார்

பாப் டைலன் என்பவர்.

“சுய கட்டுப்பாடில்லா சுதந்திரம் உண்மையான

சுதந்திரம் அல்ல” என்கிறார் மோர்டிமெர் என்பவர்.

குடந்தையில் ஓர் ஆட்டோவின் பின்னால் எழுதியிருந்தார்கள்.

இந்தியாவின் தேசீய விளையாட்டு “ஊழல்” ! என்று

பிறப்புச் சான்றிதழ், இறப்புச் சான்றிதழ்,

வருமானச் சான்றிதழ் ஆகியவற்றைப் பெற

மக்கள் படும் அவதி கொஞ்சம் நஞ்சமா?

குடும்ப அட்டை பெறுவது குதிரை கொம்பாக அல்லவா உள்ளது.

ஊழல் பெரிய இடங்களில் மலைபோல் குவிந்து கிடக்கிறது.

நம் மக்களின் மனநிலையில் ஊழல் பொதிந்து கிடக்கிறது.

ஐநூறு ரூபாய், ஆயிரம் ரூபாய் என்று ஓட்டுப் போட வாங்கிக் கொண்டு

உரிமைகளுக்கு கல்லறை கட்டிக் கொள்கிறோம்.

இந்த சுதந்திர தின விழாவில் பணம் வாங்காமல் ஓட்டுப் போடுவேன்.

குழுவாகச் சேர்ந்து உரிமைக்காகப் போராடுவேன்

என்று உறுதிமொழி எடுத்தால் அதுவே சிறந்த சுதந்திர தின கொண்டாட்டமாகும்.

 உடுமலை என்ற ஊரில் ஓர் இளைஞர் குழுவை சந்தித்தேன்.

அவர்களின் கொள்கை லஞ்சம் யாருக்கும் தரக்கூடாது. என்பது

அதனை சாதித்துக் காட்டுகிறார்கள்.

ஆனால் அவர்கள் சந்திக்கும் சவால்கள் ஏராளம்! ஏராளம் !!

அவர்கள் தான் உண்மையான விடுதலை வீரர்கள் என்று சொல்லலாம்.

நம் தலைவர்கள் தியாகத்தால் பெற்றுத்தந்த சுதந்திரத்தை தியாகத்தால் பாதுகாப்போம்.

 சுதந்திரம் தரும் வலிமையால் வளர்வோம், வளர்க இந்தியா. வாழ்க நற்றமிழர். வாழிய பாரத மணித்திரு நாடு. வந்தே மாதரம்.

அரசியல் களம் என்ன செய்யப் போகிறோம்?

அரசியல் களம்

என்ன செய்யப் போகிறோம்?

- குறிஞ்சி

அண்மையில் என்னுடைய கல்லூரிக் கால நண்பர் ஒருவரைச் சந்திக்க நேர்ந்தது. நீண்ட இடைவெளிக்குப் பின் நிகழ்ந்த சந்திப்பு. மனம் விட்டு உரையாடினோம். நண்பருடைய அனுபவ பகிர்வில் இருந்து ஒரு பகுதியை உங்களுடன் பகிர்ந்துக் கொள்ள விரும்புகிறேன். நண்பரின் அனுபவப் பகிர்வை இனி அவரது சொற்களிலேயே கேட்போம், வாருங்கள்.

நான்ஆசிரியராகப் பணி செய்தாலும் (மெட்ரிக்குலேசன் பள்ளியில்) என்னுடைய தந்தையார் விட்டுச் சென்ற ஒரு ஏக்கர் விவசாயத்தை விடமுடியாதவனாகவே இருக்கிறேன். காரணம் என்னுடைய தந்தையாரின் மறைவுக்குப் பிறகு என்னுடைய தாயாரை இயக்கிக் கொண்டிருப்பது உயிர்த் துடிப்போடு வைத்திருப்பது அந்த நிலம்தான். எழுபது வயதிலும் அவர் எல்லா வேலைகளையும் செய்வதற்கு அந்த நிலம்தான் காரணம். மகனும், மகளும், பேரக் குழந்தைகளும் 

விளம்பரங்களுக்கு இடையே வரும் தொலைக்காட்சித் தொடர்களைப் போல வந்து போய்க் கொண்டிருந்தாலும், அந்த நிலமும் ‡ விவசாயமும் அவரை உயிர்த் துடிப்போடு பாதுகாத்து வைத்திருக்கின்றன என்றால் மிகையல்ல. எனவே என்னுடைய தாயாருக்காக நானும் விவசாயத்தோடு தொடர்புடையவனாகவே இருக்கிறேன்.

எனது கிராமத்தில் இருந்து எழுபது கிலோ மீட்டர் தூரத்தில் உள்ள நகரமே இப்போது என் இருப்பிடம். விடுமுறை நாட்களில் விவசாயப் பணிக்காக கிராமத்தை நோக்கிய பயணம் வழக்கமான ஒன்றுதான் என்றாலும் கடந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை ஏற்பட்ட அனுபவம் மறக்க முடியாதது.

கடந்த ஞாயிறு அன்று எப்படியாவது வயல் நடவை முடித்து விட வேண்டும் என்பதில் நான் உறுதியாக இருந்தேன். அடுத்த வாரம் என்னால் கிராமத்திற்கு வரமுடியாது. பன்னிரெண்டாம் வகுப்பிற்கான சிறப்பு வகுப்பு அன்றைக்கு இருக்கிறது. மேலும் வயல் நடவு முடிந்தால் தான் என்னுடைய தாயாரும் கொஞ்சமாவது ஓய்வு எடுப்பார். நானும் 

நிம்மதியாக என் வேலையைப் பார்க்க முடியும்.

ஆனால், கிராமத்து நிலைமைபோல நேர்மாறாக இருந்தது. தமிழ்நாடு முழுவதும் கொட்டித் தீர்க்கும் மழை நம் கிராமத்தை மட்டும் விட்டு வைக்குமா என்ன? கடும் மழைக்கு இடையிலும் சனிக்கிழமை இரவே கிராமத்திற்குச் சென்று விட்டேன். என்னுடைய தாயார் ஏற்கனவே வேலையாட்களிடம் சொல்லி வைத்திருந்தார். இருந்தாலும் நானும் ஒருமுறை அவர்களைப் பார்த்து அடுத்த நாள் வேலைக்கு உறுதி செய்துக் கொண்டேன்.

ஞாயிறு பொழுது புலர்ந்தது. இரவில் பெய்த கனமழை காலையில் குறைந்திருந்தது. இலேசான தூறல்தான். எப்படியும் நடவு வேலையை முடித்துவிடலாம் என்ற நம்பிக்கையோடு வேலையாட்களைப் பார்த்தேன். அவர்களும் “வாத்தியார் வேலையை முடிச்சிருவோம், வாங்க” என்று கிளம்பினர். நடவும் நடந்தது; தூறலும் தொடர்ந்தது. இடைஇடையே வேகமான மழை. ஆனாலும் வேலையை முடித்து விட்டுத்தான் கரையேற வேண்டும் என்பதில் வேலையாட்கள் உறுதியாக இருந்தனர்.

இடையில் ஒருவரை தேநீர்க் கடைக்கு அனுப்பினோம். மழைக் குளிருக்கு இதமாக சூடான தேநீரும், பலகாரங்களும் வாங்கி வருவதற்காக போனவரும் பொருட்களைவாங்கி வந்தார். ஆனால் வந்தவரைக் கண்டதும் எனக்கு வந்த கோபத்திற்கு அளவே இல்லை. ஏனெனில், கொதிக்கின்ற தேநீர் பாலிதீன் பையில் மாற்றப்பட்டிருக்கிறது. அவர் கையில் பிடித்துக் கொண்டு வருகிறார். பலகாரங்கள் ஒரு பாலிதீன் பையில். குடிப்பதற்கான குவளைகளும் பாலிதீன் குவளைகளே. அவரிடம் “வழக்கமாக என் தாயாரிடம் சென்று பாத்திரங்களும், டம்ளர்களும் வாங்கிச் செல்வீர்களே இன்றைக்கு ஏன் வாங்கவில்லை?” என்றேன் நான். இதற்கு அவர், “வாத்தியாரே நம்ம ஊரு கடையிலயும் இப்ப இது மாதிரி கொடுக்கிறாங்க. அப்புறம் எதுக்கு நாம பாத்திரமெல்லாம் தூக்கிக்கிட்டு” என்று மகிழ்ச்சியோடு கூறினார். அவரது அறியாமையை நினைத்து எனக்கு அனுதாபம்தான் வந்தது. சரி, சொல்லி புரிய வைப்போம் என்று நினைத்துக் கொண்டே “முதலில் தேநீரை ஊற்றிக் குடியுங்கள்; சூடு ஆறிப் போகும். பின்னர் பலகாரங்களைச் சாப்பிடுவோம்” என்றேன் நான். வந்ததை அனைவரும் பகிரத் தொடங்கினோம்.

தேநீரை அனைவருக்கும் ஊற்றிக் கொடுத்த செந்தாமரை அக்கா “எங்க சுய உதவி குழுவுல இந்த பாலிதீன், பிளாஸ்டிக் பத்தியயல்லாம் ஒருநாள் பேசுனாங்க. இதெல்லாம் மண்ணுல விழுந்தா மக்காதாம். மக்குலன்னா காலப் போக்குல மண்ணே பாலிதீன், பிளாஸ்டிக்கா ஆயிடுமாம். அப்புறம் இந்த மண்ணுல எதுவுமே முளைக்காதாம். படிப்படியா எல்லா உசுரும் அழிஞ்சு போயிருமாம். எங்க குழுவுல சொன்னாங்க” என்று சொல்லி விட்டு என்னைப் பார்த்தார். நானும், “நீங்க சொன்னது சரிதான், நான் சொல்லனும்னு நினைச்சத நீங்களே சொல்லிட்டீங்க” என்றேன். அவர் முகம் மகிழ்ச்சியில் திளைத்தது. உடனே நானும் பாலிதீன், பிளாஸ்டிக்கினால ஏற்படும் கெடுதல்களைப் பத்தி கொஞ்சம் எடுத்துச் சொன்னேன். “இப்போது ஏற்பட்டுள்ள கன மழை பாதிப்புல வடிகால் வாய்க்கால்களை நீர் நிலைகளை நாசமாக்குவதில் இந்த பாலிதீன், பிளாஸ்டிக்குக்குப் பெரும்பங்கு இருக்கு. அதனால இந்த வி­யத்துல நாம பழைய காலத்துக்குத் திரும்பனும். பாலிதீன், பிளாஸ்டிக்குக்குப் பதிலா பாத்திரங்களதான் பயன்படுத்தனும்” என்று நான் சொன்ன போது எல்லோரும் ‘இது சரிதான்’ என்ற உணர்வோடு தலையாட்டினர்.

அப்போது, மகனைப் பார்க்க சென்னைக்குப் போய் வந்த (கன மழைக்கு முன்பு) அம்மாக்கண்ணு “ஏம்பா நீ என்னமோ எங்கள மாதிரி படிக்காதவங்கதான் இந்த மண்ணைக் கெடுக்கிறதா நினைச்சு பேசிக்கிட்டு இருக்க. ஆனா மெட்ராசுக்கு போயிட்டு வந்தப்ப பார்த்தேன். அத்தனை வடிகால் வாய்க்காலும் பாலிதீன் குப்பையால நிறஞ்சுக் கெடக்கு. பத்தாததுக்கு வயக்காடு வயக்காடா வூட்ட கட்டி வச்சிருக்கீங்க. எங்க பார்த்தாலும் பிளாட் போட்டு கெடக்கு. ஆமா தண்ணி வர்ற வழியில வூட்ட கட்டி வச்சுக்கிட்டு வெள்ளம் வருது, வெள்ளம் வருதுன்னு சொல்லுறீங்க. வடிகால், வாய்க்கால் எல்லாம் தூர் வாராம மெட்ராசே மெதக்குதுன்னா, மெதக்காம என்ன பண்ணும்? சரி... எனக்கு தோனுற இந்த வி­யமெல்லாம் உங்க மந்திரிங்களுக்கும், ஆபீசருங்களுக்கும் தெரியாதாப்பா? எல்லாம் பெரிய படிப்பு படிச்சவங்களாச்சே!” என்று பொரிந்து தள்ளினார்.

அவரது பேச்சைக் கேட்ட பாப்பம்மா “அக்கா எல்லாம் நம்ம வாத்தியாரு மாதிரி படிச்சவங்க தான். இலஞ்சம் குடுத்தும், வாங்கியும் இந்த மண்ண இப்படி கெடுத்து வச்சிருக்காங்க. அதனால வந்த கேடுதான் இவ்வளவும்” என்று ஒரே போடாகப் போட்டார். பாப்பம்மா தனது பேச்சின் ஊடே என்னையும் படித்து இலஞ்சம் வாங்கும் வர்க்கத்தின் பிரதிநிதியாய் மாற்றியிருந்தார். கேட்பதற்குச் சங்கடமாகத்தான் இருந்தது. ஆனாலும் மனதுக்குள் ஒரு மகிழ்ச்சி ‡ கிராமங்களுக்குள்ளும் விழிப்புணர்வின் வெளிச்சம் படரத் தொடங்கியிருப்பதை நினைத்து மனம் மகிழ்ச்சியில் திளைத்த போது ஒரு குரல், “வாத்தியாரே! வயக்காட்டில கனவு காணாதீங்க. நடவு முடிஞ்சுருச்சில்ல கரையேறுவோம், வாங்க” என்றார் ஒருவர். நம்பிக்கையோடு எல்லோரும் கரையேறினோம்.

மேற்கண்ட நண்பரின் அனுபவ பகிர்வு சுகமான சுமையாக என் மனத்தில் இருந்தது. இறக்கி வைத்துவிட்டேன். பகிர்தல்தானே வாழ்க்கை.

$$$$$$